به هرحال خداوند ، ستّار العيوب و غفّار الذّنوب است ؛ تا بندگان پرده‌درى نكنند او عيوب و گناهان آنها را مىپوشاند ، چنان‌كه در حديثى از امير مؤمنان على عليه السّلام مىخوانيم : « ما من عبد إلّا و عليه أربعون جنّة حتّى يعمل أربعين كبيرة فإذا عمل أربعين كبيرة انكشفت عنه الجنن ؛ هر بنده‌اى چهل پردهء ساتر الهى بر اعمال او وجود دارد تا چهل گناه كبيره انجام دهد ، در اين حالت تمام آن پرده‌ها كنار مىرود » . سپس امام عليه السّلام در ادامهء اين حديث مىفرمايد : « در اين موقع خداوند به فرشتگانش وحى مىفرستد كه بنده‌ام را با بال و پر خود بپوشانيد و آنها چنين مىكنند ؛ ولى اين بندهء گنهكار به هر گناهى دست مىزند فرشتگان عرضه مىدارند : پروردگارا اين بنده‌ات هيچ گناهى نيست مگر اينكه انجام داده و ما از اعمال او شرم داريم ، به آنها وحى مىشود كه پر و بال خود را از او بردارند ، در اين هنگام نسبت به ما اهل بيت عليهم السّلام دشمنى مىورزد و در نتيجه پردهء او در آسمان و زمين كنار مىرود و آبروى او نزد همگان مىريزد » « 1 » . ارتباط اين جمله با جمله‌هاى قبل ممكن است از اين نظر باشد كه يكى از بدترين گناهان كه سراى آخرت انسان را تيره و تار مىكند ، تجاهر به معصيت است . آنگاه امام عليه السّلام در تكميل سخنان پيشين در مورد زهد در دنيا به نكتهء سومى اشاره كرده ، مىفرمايد : « قلوبتان را از دنيا خارج كنيد پيش از آنكه بدنهايتان از آن خارج شود » ؛ ( و أخرجوا من الدّنيا قلوبكم من قبل أن تخرج منها أبدانكم ) . خارج ساختن قلوب ، كنايهء لطيفى از ترك تعلّقات دنيوى و وابستگيها به زرق و برق دنياست و تعبير « من قبل أن تخرج . . . » هشدارى است بر ناپايدارى اين جهان ؛ يعنى به هوش باشيد به زودى بدنها به خاك سپرده مىشود ، بكوشيد پيش از آن ، دلها را از اين جهان خارج سازيد ، چرا كه حبّ دنيا سرچشمهء همهء گناهان است .

--> ( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 279 ، ح 9 .